स्वच्छंदी....

शाळा = निरागसता !

2012-01-26T18:08:00.000+05:30

"त्यादिवशी मला कळलं की शाळेची मजा कशात आहे ते.वर्ग आहेत, बाकं आहेत, पोरं-पोरी आहेत, सर आहेत, गणित आहे, भूगोल आहे, नागरिकशास्त्रसुध्दा; पण आपण त्यात कशातच नाही. आपण त्या गाईंच्या पाठीवर बसणार्‍यापांढर्‍या पक्ष्यांसारखे मुक्त आहोत. त्यांच्या शाळेत बसलेलो असलो तरी आपल्या मनातएक वेगळीच शाळा भरते. खास एकट्याचीच. त्या शाळेत वर्ग नाहीत, भिंती नाहीत, फळा नाही, शिक्षकनाहीत; पण त्यातलं शिकणं फार सुंदर आहे..." :)

शाळा चित्रपटाने मला काय दिलं??? तर बऱ्याच दिवसांनी काहीतरी गोड, निरागस आणि तरल गोष्ट ऐकल्याचा, पाहिल्याचा आनंद! :)

आणि शाळा कादंबरीने मला काय दिलं होतं, तीच गोष्ट वाचल्याचा आनंद...! शाळा कादंबरी ही बहुतेकांच्या आवडत्या पुस्तकांतील एक आहे, अर्थात माझ्याही!!! ते पुस्तक वाचून आता दीड वर्षं झाली, पण सगळं कसं अगदी मनावर कोरलं गेल्याप्रमाणे लख्ख! क्षणात वेड लावलं कादंबरीने... आणि मग कुठेतरी ऐकिवात आलं की शाळा कादंबरीवर सिनेमा येणारेय... एवढा आनंद झाला म्हणून सांगू!

म्हणजे जी पात्र, ज्या जागा आणि ज्या भावनांची आपण निव्वळ एक कल्पना केली होती, ते विश्व दृश्य स्वरूपात पाहायला मिळणार याचा तो आनंद होता... आणि सिनेमा पाहिल्यावर तर त्या आनंदाने परिसीमा ओलांडली. सिनेमाची एकेक फ्रेम जशी पुढे सरकत होती तसं काही ना काही सापडत होतं. खूप साऱ्या गोष्टी आठवत होत्या, मनातील खूप सारे भाव मुक्त होत होते. कुठेतरी मन विचार करत होतं की आपण नववीत असताना असेच होतो का??? आपणही अशीच मजा करायचो का??? आणि केली असली तरी ती इतकी निरागस होती का? म्हणजे बघा ना, तो काळ आहे अंदाजे ७५ सालचा, जेव्हा देशावर आणीबाणी लादलेली होती. त्या काळातील ही ईयत्ता ~~नववी मध्ये~~ 'नववी ब' मध्ये (मी नववी ब मध्ये होते ना, मेन्शन तर झालंच पाहिजे :P ) शिकणारी मुलं! त्यांचे ते ऐन तारुण्यातील अनुभव, खरंतर धांदल! कुठेतरी प्रत्येकाने अनुभवलेलं... पण आजही ते तेवढंच निरागस आहे का हा प्रश्न मात्र सतावतो मला! आज कुठे आपल्याला एवढा वेळ असतो की आपण त्याच्याकडे किंवा तिच्याकडे असे कटाक्ष टाकणार आणि मग त्या व्यक्तीच्या नजरेत काहीतरी शोधायचा प्रयत्न करणार. अबोल भावनांचा अर्थ लावणार आणि मग त्या आठवणींत जगायचा प्रयत्न करणार. चिठ्ठी लिहिणार! या सर्व गोष्टी नाही म्हटल्या तरी हद्दपार होताहेत, मुलं लवकर 'मोठी' होतात सध्या, असं आपलं सगळे म्हणतात, आणि काही अंशी ते खरंदेखील आहे... असो!

सिनेमा सुरु झाल्यावर सर्वात आधी लक्षात येते ते सिनेमाचे छायाचित्रण! एक विपुल निसर्ग सौंदर्य लाभलेलं टुमदार गाव, त्या गावची शाळा, देउळ! सगळं एवढ्या एस्थेटिकली दाखवलंय कि त्याला खरंच तोड नाहीये... दुसरी गोष्ट म्हणजे पात्र निवड! प्रत्येक कलाकाराने त्याच्या भूमिकेला अपेक्षित असेच काम केलेले आहे. जोश्याची कटकट करणारी ताई, सदैव काळजी करणारी आई आणि समजून घेणारे बाबा! इतिहास, भूगोलाचे मांजरेकर सर आणि 'यो' मामा! (जितु!!!) सगळेच अगदी चपखल! सिनेमा बराच वेगवान आहे, पण त्यायोगे अवघ्या पावणेदोन तासात कादंबरीतील बऱ्याच गोष्टी दिग्दर्शकाने दाखवल्या आहेत. जे अर्थात स्वागतार्ह आहे. परंतु कळस हा आहे की, संपूर्ण सिनेमाभर एक निरागसता दाटून राहिलीये, त्या निरागसतेच्या छायेतच आपण हसतो, खिदळतो, शिट्टी मारण्यास धजावतो,लाजतो आणि प्रसंगी गहिवरून देखील जातो... आणि याचे संपूर्ण श्रेय दिग्दर्शकाचेच आहे. सगळंच कसं अगदी तरल...

हा सिनेमा पाहिल्यावर उगाचच कुठेतरी ती 'निरागस'वाली स्ट्रीक जागी झाल्यासारखी झाली. मग उगाचच कोणी एखादा कटाक्ष टाकतोय का, हे पाहण्यासाठी डोळे भिरभिरायला लागले. आपण कोणावर तरी 'लाईन' मारावी असंदेखील वाटलं... :D आणि हे असं सगळं वाटण्याचं संपूर्ण श्रेय शाळा च्या कलाकारांना जातं. प्रत्येकाने एवढा सहज अभिनय केलाय, की आपण विसरून जातो, आपण एक सिनेमा पाहतोय. सगळं अगदी आपल्या डोळ्यांसमोर घडतंय असंच वाटायला लागतं. जोश्याची बोलण्याची ढब आणि शिरोडकरचे सौंदर्य पार गुंतवून टाकतं आपलं मन! तिच्या त्या दोन वेण्यांत माळलेली फुलं असोत वा तिचा आवाज, सगळ्यात सौंदर्य ठासून भरलेलं... आणि आपण त्याचा आस्वाद घेत राहतो. त्यांनी एकमेकांकडे टाकलेले कटाक्ष आणि त्यायोगे त्याचं झालेलं बोलणं जणू आपण ऐकतोय असं वाटायला लागतं. तिचं प्रत्येकवेळी मागे वळून पाहणं, गालात हसणं, डोळ्यांनीच मंजुरी देणं, सगळंच मन:पटलावर कोरलं गेलंय... कुठेतरी प्रत्येक क्षणी जोशी आणि शिरोडकर आपल्याला प्रेमात पाडतात... अगदी नकळत! हे सर्व चालू असताना काळजाला भिडणारं पार्श्वसंगीत आपल्याला साथ देतं आणि 'आपण त्या गाईंच्या पाठीवर बसणाऱ्या पांढऱ्या पक्ष्यांसारखे मुक्त होतो...'

जोशी आणि शिरोडकर! :)

- मनाली

भरूनही चांदण्यांनी आभाळ

2012-01-02T17:39:00.000+05:30

- मनाली

2011 तील बेस्ट आठवणी

2011-12-31T21:51:00.002+05:30

तर आज २०११ सालचा शेवटचा दिवस आहे. २०११ माझ्यासाठी तरी बरंच झक्कास वर्ष होतं. खूप साऱ्या निरनिराळ्या आठवणी आहेत या वर्षाच्या. त्यातल्या ५ मनाच्या सर्वात जवळ असलेल्या आठवणी शेअर करतेय. खरंतर यांच्या क्रमावर जाऊ नका. आठवणींमध्ये कसली आलीये तुलना! त्या गोड तर गोड, नाहीतर वाईट तर वाईट! सोयीसाठी या घटना ज्या क्रमाने घडल्यात त्या क्रमाने सांगते. तर....

"वर्ल्डकप" :
मार्च महिना तर वर्ल्डकप च्या नशेतच गेला आणि एप्रिल मध्ये वर्ल्डकप आपल्या घरी आला. हो, "आपल्या"च! म्हणजे निदान मला तरी तो माझ्याच घरी आला आहे असं वाटतं होतं. मला खात्री आहे तुम्हालाही तसंच काहीसं वाटलं असेल! तो निव्वळ वर्ल्डकप न राहता एक उत्सव, जल्लोष होता. जसा आपण एखादा सण आपल्या कुटुंब आणि दोस्त मंडळींसोबत साजरा करतो तसा वर्ल्डकप सगळ्यांनी साजरा केला. प्रत्येक मॅचची एक वेगळी आठवण! आणि फायनल तर कळस होता! म्हणजे धोनी ने मारलेला तो सिक्स आणि त्या क्षणी पूर्ण झालेली करोडो लोकांची स्वप्नं... :)
नऊ दिवसांचे "मौन" :
या वर्षी मी एक खूप महत्त्वाची शिकलेली गोष्ट म्हणजे विपश्यना! आणि त्यासाठीच मी जवळ जवळ नऊ दिवस यशस्वीपणे मौन पाळलं. एखादी प्रचंड "चिवचिवाट" करणारी, माझ्यासारखी, मुलगी जेव्हा लोकांना सांगते की मी सलग आठ ते नऊ दिवस, सरासरी दिवसाला १ मिनिटाच्या वर बोललेले नाहीये, तेव्हा त्यांच्या चेहऱ्यावरील अविश्वास, मी काहीतरी चॅलेन्जिंग केलंय, असं फिलिंग (उगाच) देऊन जातो. त्या दहा दिवसात मी जे काही केलं, त्याचे खरे परिणाम मला आता जाणवताहेत. काही काही गोष्टींना मी ज्या सहजतेने स्वीकारतेय किंवा काही काही गोष्टींचा मी ज्या तटस्थपणे विचार करू शकतेय, त्याचं मलाच आश्चर्य वाटतंय आणि समाधानही... :)
"अजय-अतुल" यांची भेट :
येस्स, अजय-अतुल! आय मीन "दि अजय-अतुल"!!! या संगीतकार जोडीचं वेड आम्हाला बरंच पूर्वीपासून होतं आणि आहे. आणि त्या वेडापायी त्यांच्याशी बोलायला मिळावं म्हणून बरेच प्रयत्न करून झालेले. अतुलशी तर याहू, फेसबुक आणि नंतर जीमेल वर चॅट करून झालेलं आणि त्यांना निदान दहा वेळा तरी 'तुम्हाला भेटायला आवडेल' हे सांगून झालेलं. शेवटी या वर्षी हे स्वप्न पूर्ण झालं. मुंबई टाईम्स च्या फॅन नंबर १ स्पर्धेत आम्ही लकी विजेते ठरलो आणि सारेगमप च्यावर त्यांना भेटायची संधी मिळाली.
"गेल्या काही वर्षांचं "वेड" अक्षरश: एका क्षणात आमच्या समोर!!! दातखीळ बसण्याची वेळ आली होती. आता मागे बघितल्यावर वाटत की खरच आपण हे "वेड" जगलो हे चांगलंचं झालं... समाधानाची किंमंत कळली...." हा माझा वन ऑफ द बेस्ट फेसबुक स्टेटस आहे. नो डाउट! :)
"लंप्या"शी झालेली ओळख :
मी तुम्हाला आधी सांगितलेलंच आहे, मला 'लम्प्या' का आवडतो ते! त्याचं विश्व जाणून हा एक खरंच समृद्ध करणारा अनुभव होता. मला तर उगाच असं वाटायचं की मी पण त्याच्यासारखा निरागस विचार करावा आणि सगळ्यांची मने जिंकावी! :D
त्या दोघींशी जुळलेले "बंध" :
तर या दोघी म्हणजे माझ्या जुन्या, शाळेतल्या मैत्रिणी... पण या वर्षी कसे-कोण-जाणे अचानक आम्ही पुन्हा एकत्र आलो. अगदी जवळ! आणि त्यांच्यासोबतच्या या वर्षीच्या आठवणी तरी मी शेवटच्या श्वासापर्यंत विसरणार नाही. मग तो स्लीपओवर असो वा अगदी 'जगणं पूर्णपणे वसूल केलेला दिवस' असो. त्यांनी माझ्यासाठी घेतलेले कष्ट असोत वा एकमेकींच्या खांद्यावर डोकं ठेवून चांदराती काढलेली शांत झोप असो.... सगळचं कसं 'भन्नाट'...!!! :)

तर अश्याप्रकारे २०११ सालचा एक मस्त रिव्ह्यू झालेला आहे... जाम मस्त वाटतंय!!! :)

सो तुमचेही अनुभव, आठवणी जरूर शेअर करा... वाचायला आवडेल मला.... :)

ता. क.: नवीन वर्षासाठी खूप साऱ्या शुभेच्छा... येत्या वर्षी खूप सारे भन्नाट क्षण येवोत, ही सदिच्छा!!!

- मनाली

Love is in Me!

2011-11-17T14:18:00.001+05:30

I'm not in Love, but Love is in Me!

कसली भारी कन्सेप्ट आहे बघा ना... म्हणजे तुम्ही प्रेमात नाही आहे, तर प्रेम तुमच्यात आहे!!!
प्रत्येकाची सुप्त ईच्छा असतेच की त्याने आयुष्यात एकदातरी कोणाच्यातरी प्रेमात पडावं. पण जर खुद्द प्रेम तुमच्यात असेल, तर प्रेमात पडायची गरजच काय!!! ते ऑलरेडी तुमच्यात पडलंय... (आय नो दिस सौंड्स सिली , बट यु गेट द पोईंट, डोन्ट यु???) म्हणजे जसं आपण इंग्लिश मध्ये म्हणू शकू, Love is 'in' You!
जर असं असेल तर प्रेम शोधायची काय गरज, ते तुमच्यात आहे. ज्या गोष्टी आपल्याला अगदी मनापासून आवडतात, त्या गोष्टींच्या आपण प्रेमात आहोत असं आपण म्हणतो.
"मी आज अमक्या पुस्तकाच्या प्रेमात पडलेय..."
"मी निसर्गावर अगदी मनापासून प्रेम करते..."
"आय लव माय फ्रेंड्स..."
"आय'म सो इन लव विथ हिम...", वगैरे वगैरे गोष्टी आपण नेहमी बोलत असतो...
पण हे 'प्रेमात आहोत' म्हणजे नक्की काय???
आणि हे 'प्रेमात असणे ' आणि 'प्रेम करणे' म्हणजे सेमच आहे की वेगवेगळ???

Twilight Saga मधली नायिका तिच्या बेस्ट फ्रेंडला म्हणते की, "Jake, I love you, but i'm not in love with you..." हे वाचल्यावर वाटलेलं की कोडं सुटलं... पण आता, यात कोड्यात पडण्यासारखं होतं तरी काय, असं वाटतंय!!!

काही गोष्टी क्लिक झाल्यावर जग किती सोप्पं झाल्यासारखं वाटतं!
'प्रेम अनुभवल्याशिवाय कळत नाही...'
'प्रेम ही एक abstract संकल्पना आहे' असं सगळे म्हणतात, मग त्याला थोडा वास्तवाचा स्पर्श द्यायला काय हरकतेय...
म्हणजे जर प्रेम तुमच्यात आहे, तर त्यासोबत काय करायचं हे सर्वस्वी तुम्ही ठरवणार; स्वत:कडे साठवून ठेवायचं की जगासोबत शेअर करायचं ते....!
थोर=मोठ्यांनी सांगून ठेवलंय 'अति तिथे माती'... आता प्रेमासारख्या पवित्र गोष्टीची माती करण्यात काय अर्थ आहे??? त्यापेक्षा SHARE IT!!!

- स्वच्छंदी

थोडसं 'सेव' केलेलं...!

2011-08-27T01:26:00.000+05:30

मुली, तू खूप त्रास करून घेतेयेस. जरी तुला वाटतं की तू ठीक आहेस, सोर्टेड आहेस, तरी तसं नाहीये आणि हे तुलादेखील माहितीये. तुझ्या आत खूप साऱ्या गोष्टी आहेत, ज्या तू धड सांगत नाहीस कोणाला. I know it must be hard to accept everything, पण ते शेवटी करावंच लागतं ना. त्याला काही ऑप्शन नसतो. 'काही प्रश्न सोडून दिले कि सुटतात' हे पटतं मला. एवढं सगळं करूनही जर मनाप्रमाणे घडत नसेल, तर तू काहीच करू शकत नाहीस. अशा वेळी त्यातल्या त्यात योग्य डिसिजन घेऊन सोडून द्यावं असं आपलं माझं मत आहे. काळ जातो तशी उत्तरं सापडतात. तू खरंच खूप strong आहेस. हे पश्चात्ताप किंवा दुख: करून काहीच मिळत नाही. बोलायला खूप सोपं आहे माहितेय मला, पण accept करणं अशक्यही नाहीये. बस्स, थोडा वेळ दे. शेवटी 'लिहिणाऱ्याचा'ही विचार करावा थोडा माणसाने... :)

ता. क.: वाचून विचारात पडलेल्यांसाठी - हा खरंतर भला-मोठा SMS आहे एका मैत्रिणीला पाठवलेला... सेंट आयटम्स डिलीट करतेवेळी का माहित नाही सेव करावासा वाटला!

मला 'लंप्या' का आवडतो...

2011-08-21T18:34:00.000+05:30

तर माझी आणि लंप्या ची ओळख काही फार जुनी नाही. नुकतीच पंधरा दिवसांपूर्वीची आहे. एका मैत्रिणीने माझी त्याच्याशी ओळख करून दिली. तसा तो आहे माझ्यापेक्षा लहान पण त्याच्यावर लगेच जीव जडला. तो आवडण्याची तशी खूप सारी कारणे आहेत, त्यातली काही आज तुम्हाला सांगायाचीयेत, बाकीची 'टॉप सिक्रेट'!

१. त्याची ओब्झर्वेशंस : त्याला खूप साऱ्या छोट्या छोट्या गोष्टींत जग दिसतं. प्रत्येक पाहिलेल्या किंवा ऐकलेल्या गोष्टींवर विचार हा त्याला करायलाच हवा. त्यातून, स्वत:चे असे, काही 'मॅड'सारखे अंदाज बांधायचे आणि मग बाकी संपूर्ण जग कसं 'मॅड' आहे, हे ठरवायचं.

२. त्याचं आपल्या लोकांवर असणारं प्रेम : तो खरंतर राहतो आजी-आजोबांकडे, म्हणजे आई-बाबा, भाऊ-बहिणी यांच्यापासून दूर. त्याला नेहमी त्याच्या घरच्यांची आठवण सतावत असते. मधेच त्याला आपण त्या सगळ्यांपासून, विशेषत: आईपासून दूर जात आहोत अशी भीती देखील वाटत असते. मग तो त्यांच्या आठवणी जागवायला सुरुवात करतो आणि नकळत एक अदृश्य बंध दाखवतो, ज्याने तो घरच्यांशी बांधला गेलेला आहे. आणि आपल्याला अशी पक्की खात्री करून देतो कि तो कधीच त्यांच्यापासून तुटणार नाही.

३. त्याची शाळा : लंप्या त्याच्या गावातल्या एका छोट्याशा शाळेत जातो. त्याची आई देखील त्याच शाळेत होती. त्यामुळे कदाचित त्याला शाळा खूप जवळची वाटते! त्याला गायनात आणि चित्रकलेत विशेष रस आहे. त्याची शाळा त्याला या दोन्ही बाबतीत खूप प्रोत्साहन देते. प्लस त्याचे शाळेतले मित्र! जे अगदी त्याच्यासारखेच 'मॅड' आहेत.

४. त्याची व्यक्त होण्याची पद्धत : विशेषत: बोलण्याची ढब! त्याचा बोलण्यात एवढी निरागसता आहे कि काय सांगू. तो त्याच्या आजूबाजूच्या प्रत्येक विचित्र गोष्टीला 'मॅड' मानतो. मग ती त्याची भातुकलीत खोटा खोटा चहा बनवून देणारी बहीण असो वा काही सुचत नसताना खोलीत येरझाऱ्या मारणारे आजोबा असोत, त्याला हे सर्वच 'मॅड' वाटतात! अगदी निर्जीव वस्तूसुद्धा! आणि तो नेहमी 'एकोणवीसशे' वेळा विचार करतो बरं का!

५. त्याची मैत्रीण सुमी : या सुमीची आठवण जरी आली, तरी त्याच्या पोटात काहीतरी गडबड होते. ही सुमी त्याच्याशी कधी कधी खूप चांगली वागते, तर कधी कधी उगाचच त्याच्यावर रागवत असते. त्यामुळे त्याच्या दृष्टीने तर ती अगदीच 'मॅड' आहे!

तर असा हा 'मॅड' लंप्या आणि त्याचा म्हणजे अगदी त्याचाच 'मॅडनेस'!!!

सौजन्य : बुकगंगा

ता.क. : तर बऱ्याच जणांना आतापर्यंत कळले असेल कि हे लंप्या काय प्रकरण आहे, परंतु कदाचित अशाही काही व्यक्ती असतील ज्या अजून लम्प्याला ओळखत नसतील, त्यांच्यासाठी :

लंप्या हा 'प्रकाश नारायण संत' यांच्या 'वनवास' या कथासंग्रहाचा 'मॅड'सा हिरो आहे, जो त्याच्या विचारांची असंख्य आंदोलने आपल्याला सहज तितक्या सोप्या भाषेत सांगायचा प्रयत्न करतोय. या सर्व प्रक्रियेला आपण एक प्रकारचा 'मॅडनेस' म्हटलंत तरी चालेल!!!

तर मला 'लंप्या' आवडण्याची ही काही कारणं आहेत, तुम्हालाही तो आवडेल अशी आशा! तरी तुम्हाला त्याच्याबद्दल नक्की काय आवडतं, हे प्रतिक्रियांद्वारे जरूर कळवा!

ता. ता. क. : पुस्तकाच्या मुखपृष्टाचा शोध घेता घेता लंप्या बद्दल अजून मॅड पोस्ट सापडली, जरूर वाचा : http://mansvi.blogspot.com/2011/03/blog-post.html

- मनाली

मैत्रीचे ठसे

2011-08-15T19:07:00.000+05:30

काही नाती खरंच परिपूर्ण असतात,

सर्वदूर असूनही जवळ भासतात,

दररोज न बोलताही आठवण काढतात,

रक्ताची नसूनही एकमेकांचं जग बनून जातात...

क्वचितच भेटतात,

पण भेटल्यावर धमाल उडवून देतात,

जुन्या आठवणी उगाळून खिदळत बसतात,

आणि पुढील भेटीसाठी आस लाऊन धरतात...

एकमेकांची उणीदुणी काढतात,

एकमेकांच्या जयावर पुन्हा टाळ्या पिटतात,

पूर्वी ओढावलेल्या पराजयावर जरा अश्रू ढाळतात,

आणि जुने बंध पुन्हा एकदा घट्ट करतात...

एकमेकांकडे थोड्याश्या आश्चर्यानेच बघतात,

काहीजण कसे बदलले याचा लेखाजोगा मांडतात,

तर काहीजण अजूनही कसे अगदी तसेच आहेत हे ताडतात,

आणि आपणच आपल्या नात्याचा तोल सांभाळतात...

एकमेकांच्या आठवणीत कायम झुरत असतात,

पण जेव्हा एकमेकांसोबत असतात तेव्हा एकमेकांचीच बनून जातात,

खरंच काही नाती किती परिपूर्ण असतात,

आणि हीच नाती परिपूर्ण मैत्रीचे ठसे पावलोपावली उमटवत असतात....

- मनाली साटम

( ८ ऑगस्ट, २०११ )

भिगी ज़ुल्फे आणि पुरुष मंडळी!

2011-07-26T14:28:00.003+05:30

"झटककर जुल्फ जब तुम, तौलीये से बारीशे आझाद करती हो,

अच्छा लगता हैं...."

सध्या ह्या ओळी खुपदा कानांवर पडतात. या ओळींची रचना मला जाम आवडते. प्रसून जोशी ला त्या साठी सलाम! पण मला एका वेगळ्याच गोष्टीचं आश्चर्य वाटतं, ते म्हणजे समस्त पुरुष वर्गाला मुलींच्या या (केस सुकवण्याच्या), rather किचकट गोष्टीबद्दल एवढं आकर्षण का असतं??? म्हणजे हे मला मान्य आहे कि नुकतीच आंघोळ करून आलेली बाला (ऐकायला जरा विचित्र वाटत ना?) खूप फ्रेश दिसते. तसे तर पुरुष हि फ्रेश दिसतात. मग मुलीन्बाबतीतच असं का?

खरं सांगायचं तर, अजून तरी हा प्रश्न मी माझ्या समस्त "मित्र" वर्गाला विचारलेला नाहीये. त्यामुळे मला खरच माहित नाहीये, कि नॉर्मल (म्हणजे कवी आणि ही सिनेमा वाली मंडळी सोडून) मुलांना अशा केस पुसत बाल्कनी किंवा दारात उभ्या मुलींकडे बघून काही होत असावं.

Self Confession : मी गेली कित्येक वर्षे (जेंव्हापासून स्वत:चे केस स्वत: पुसायला लागले तेव्हापासून) बाल्कनीत उभी राहूनच केस पुसते. आणि अगदी सिनेमात दाखवतात तसे. म्हणजे काही ठरवून वगैरे नाही, पण तीच केस सुकवण्याची साधारणत: पद्धत असते. लहानपणी कुठे डोंबल माहित होतं, की यावर सुंदर रचना लिहिल्या जातात. खरंतर मुलींच्या जीवनातील अतिशय रुटीन अशी ही गोष्ट आहे. आणि त्या वेळी मुली (मुलांना आकर्षित करण्यापेक्षा) माझे केस किती गळायला लागलेत याची चिंता करत असतात. निदान मी तरी! आणि अर्थात जर लोकांना त्यात काही सुंदर वगैरे वाटत असेल तर माझी ना नाही!!! ;) परन्तु माझ्या बाबतीत असं फिल्मी काहीतरी अजून तरी घडलेलं नाहीये! खैर, माणसाने आशावादी असावं....

तर आपण या सिनेमांमधून खूप काही शिकत असतो. अगदी नकळत! माझ्या मते याच गोष्टीचा प्रभाव मुलांवर पडत असावा. आपल्या इथे खूप साऱ्या सिनेमांमध्ये हिरोईनीची एन्ट्री ही अशीच केस पुसताना दाखवली जाते. मग त्या हीरोचे ते शरण जाणे, वगैरे वगैरे. त्या हीरोला त्यात एवढं काय सौंदर्य दिसतंय, हे शोधण्याच्या धडपडीत अशा रचना लिहिल्या जात असाव्यात असा माझा आपला तर्क आहे. तुमच्यापैकी काही जणांना काही वर्षांपूर्वी आलेलं एक गाणं आठवत असेल, Ghar Se Nikalte Hi

"घर से निकलते ही, कुछ दूर चलते ही, रस्ते में हैं उसका घर,

कल सुबह देखा तो, बाल बनाती वो, खिड़की में आई नजर..."

बघितलं यातही ती केसांशी काहीतरी करत असते. त्या नंतर "होशवालो को" मधेही सोनाली बेंद्रे तिच्या टेरेस वर केस पुसत उभी असते. अजूनही अशी खूप सारी उदाहरणं देता येतील (म्हणजे मला अजून आठवत नाहीयेत :D). बॉलीवूड मध्ये हाही एक प्रकारचा ट्रेंड आहे, असं म्हणायला हरकत नाही. आणि कितीही ग्लोबलायझेशन झालं तरी, आपल्या इथल्या हिरोंना हिरोईन ही "टॉवेल"नेच केस पुसताना आवडते, ना की ड्रायर ने! भारतीय मुलाचं आणि त्यातही विशेषत: मराठी मुलाचं हे एक असतं, त्यांना मातीशी जुळलेल्या गोष्टी आवडतात. मुलगी ही शेवटी त्यांना साडीतच जास्त भावते. मग ते कितीही ग्लोबलाईस्द का असेनात. जाउदे, हे विषयांतर आहे. या मुद्द्यावर पुन्हा कधीतरी!

तर मूळ मुद्दा! भिगी झुल्फे!!!

मला या प्रसंगांचे चित्रीकरणही जाम आवडतं. म्हणजे एवढी क्रीएटीव्हीटी असते त्यात, की कॅमेरा सुद्धा त्या सौंदर्यावर फिदा झालाय यावर आपला विश्वास बसतो. आपणही नकळत त्या झुल्फो च्या प्रेमात पडतो आणि त्या ओल्या बटांमध्ये कुठेतरी हरवून जातो.... मग कुठेतरी गर्लफ्रेंड किंवा बायकोचे ते ओले केस पाहून मुलांना काहीतरी होत असावं आणि मुलींनाही बॉयफ्रेंड किंवा नवऱ्यासोबत मस्त पावसात भिजायला जाताना केस मोकळे सोडून, त्या हिरोईनिसारखे पुसायची ईच्छा होत असावी... फक्त आणि फक्त "त्याचा" तो "totally-surrendered-look" मिळवण्यासाठी.... :)

तर अशा प्रकारे बरचश्या काय म्हणूया आपण, दुर्लक्षित गोष्टीकडे लक्ष वेधण्यासाठी प्रवृत्त केल्याबद्दल या "भिगी झुल्फे" ना डेडीकेट केलेल्या सर्व ओळी स्मरून ही पोस्ट संपवते.... जाता जाता अशीच एक वीज्यूअल ट्रीट!!!

ता. क. : पल्लवी कसली गोड दिसतेय यात! या वीडीओ खाली असलेली एक कमेंट लगेच लक्ष वेधून घेते, खुद्द पल्लवी ने ती वाचली असेल का देव जाणे!

"Thumbs up! If you watch this ad just to see her and her smile : D

This chick's smile would cause world peace if all the guys on earth would just stop for a second and admire her beauty : P "

विपश्यना : एक चिंतन

2011-07-17T20:06:00.002+05:30

विपश्यनेचा दहा दिवसांचा कोर्स करून आज पाच दिवस झालेत. याबद्दल लिहायचं हे नक्की होतं, पण गेले काही दिवस काय लिहू हे समजतच नव्हत. प्रत्येक व्यक्तीचा अनुभव हा वेगळा असतो कारण प्रत्येक व्यक्ती ही वेगळी असते. म्हणूनच मला सर्वसमावेशक असं काहीतरी लिहायच होतं. आता बसलेय लिहायला...

सर्वात आधी, विपश्यना म्हणजे काय?

विपश्यना ही गौतम बुद्धांनी शिकवलेली स्व-शुद्धीकरण साधना आहे, जिचे अंतिम ध्येय हे "मुक्ती" आहे.
मला माहितीये कि हे ऐकायला जरा जड जातं. परंतु मुळात हे तेव्हढ कठीण नाहीये. मला याबद्दल माझ्या एका भावाकडून कळलं. तुमच्यापैकी majority लोकांनी याबद्दल ऐकला असेल. काही जण विपश्यना करत असतील, काही जण अजून विचारात असतील, तर काही जणांचा संबंधही नसेल. मी तिसरया गटात मोडणारी होते. माझा काही संबंधही नव्हता. माझ्या भावाने, दहा दिवसाचं शिबीर करून आल्यानंतर, मला त्याचा अनुभव ऐकवता-ऐकवताच माझा फोर्म भरून टाकला. आणि म्हणाला,"नंतर मन बदललं, तर त्यांना नाही म्हणून सांग....". म्हटलं,"बरं....". कोर्सच्या "कोड ऑफ डिसिप्लीन" आणि वेळापत्रक या दोन गोष्टी सोडून मला त्याबातात ओ का ठो माहित नव्हतं. अशा प्रकारे "एक कोरी पाटी" घेऊन मी निघाले घरातून... दहा दिवस सगळ्या जगापासून दूर... काहितरी नवीन शिकायला.... स्व:तासाठी थोडा वेळ द्यायला....

बरं जायच्या आधी मी थोडक्यात लिहून ठेवलं होतं कि मी का जातेय, ते असं....

" उद्या मी विपासनेसाठी जातेय आळंदीला... एका प्रकारची उत्सुकता आहे, तर दुसऱ्या बाजूला एक प्रकारे दडपणही आलंय. म्हणतात कठीण असतं खूप, पण फायदाही होतो. खरंच आता थोडा बदल हवाय आयुष्यात, म्हणजे मी दु:खी वगैरे झालेय असं अजिबात नाहीये. पण एक बदल हवाच ना आयुष्यात. म्हणजे काही चौकटी बनवल्यानंतर, त्या न तोडता त्यात मावण्यासाठी जी धडपड चालू असते, ती धडपड थोडी सोपी व्हावी हि आशा आहे. सगळ्यांनी नेहमी हसत-खेळत रहावी ही प्रत्येकाचीच ईच्छा असते. मग त्या हसण्या-खेळण्याच्या नादात स्वत:कडे जाम दुर्लक्ष होतं. आणि बाहेरून हसत-खेळताना आतून कुठेतरी जखडत जातो आपण. अगदी नकळत... पुसटशी कल्पनाही येत नाही आपल्याला. मग उगाच रितं-रितं वाटायला लागतं. म्हणायला सर्वांसोबत असलो तरी स्वत:सोबत कमी रहायला लागतो. दूर पळायला लागतो. पण हे त्या आजूबाजूच्या जगाला कधीच कळत नाही. जाणीव हि त्या व्यक्तीलाच होते. कदाचित ती मला आता होतेय. गोष्टींकडे पाहायचा नजरिया आता बदलायची गरज आहे. गोष्टी त्याच असणारेत पुढेही, पण त्या वेगळ्या भावनेने अनुभवायच्या आहेत... आणि त्यासाठीच हे दहा दिवस.अजून एक कारण आहे, विपासना ही खूप कठीण टेक्निक आहे असं ऐकलंय. स्वत:ला थोडं challenge करावं म्हणतेय. खरं सांगायचं तर गेल्या अठरा वर्षात काही खास आउट ऑफ द बॉक्स केलय असं मला तरी वाटत नाहीये.... "

आणि त्या दहा दिवसांनंतर खरंच मला काहीतरी वेगळं केल्याचं आणि त्यातून खूप काही शिकल्याचं समाधान लाभलं! मी तिथे जायच्या आधी नेटवर लोकांचे अनुभव वाचले होते, त्यात जवळ जवळ सगळ्यांनी लिहिलं होतं कि "they feel lighter, calmer and happier". मग मी विचार केला की एव्हढं जरी मिळालं तरी खूप आहे...

मी अगदी गुणी मुलीसारखी सुरुवात केली आणि मग मला जेव्हढ शक्य होतं तेव्हढ देण्याचा प्रयत्न केला. कधी कधी ध्यान नीट व्हायचं, तर कधी अजिबातच नाही. मन थोड्या वेळासाठी केंद्रित व्हायचं आणि मग पुन्हा भटकायला सुरुवात करायचं. खूप गोष्टी या निमित्ताने आठवल्या गेल्या, आणि त्यांच्या कडे स्थितप्रद्न्य नजरेने बघायचा एक प्रामाणिक प्रयत्न केला गेला. या दहा दिवसात तुम्ही स्थितप्रज्ञ राहणं अपेक्षित असतं. ते नेहमी सांगतात,

"Observe and Accept THE Reality As It Is, Not As You Would Like It To Be And Maintain Total Equanimity."
गौतम बुद्ध यांना पंचवीस शतकांपूर्वी झालेला साक्षात्कार हा खरंच मानवाला त्याच्या विकारांपासून (Miseries) दूर करू शकतो, हे मनाला पटून जाते. आपल्याकडे एवढी प्रगल्भ संस्कृती असताना, आपण ती न "जगता"च दुखात का मरावे, हाही प्रश्न पडतो....

वरती म्हटल्याप्रमाणे आज परत येऊन मला पाच दिवस झालेत. मला त्या दहा दिवसांमध्ये जे काही कमावलंय त्याचा प्रत्यय येतोय. आणि मला खात्री आहे कि तो येत राहणारेय. मला खूप हलकं वाटायला लागलंय, आत्मविश्वासही वाढल्याची जाणीव होतेय. आपल्यातली एक दुर्लक्षित बाजू, आपल्या मनाची शक्ती, प्रकाशात आल्याने तिचा वापर स्व:बदलासाठी कसा करता येईल याचा विचार आपसूकच होऊ लागलाय... पहिल्या प्रयत्नात या सर्व गोष्टींची जाणीव होणे, हेही नसे थोडके! :)

एस. एन. गोयंका यांनी घेतलेला हा लोककल्याणाचा वसा अत्यंत स्तुत्य आहे. आणि आपण त्याचा उपभोग घ्यायला हवा. "धम्म" दान हे सर्वोत्कृष दान मानले जाते, कारण ते काही काळापुरते मर्यादित नसते. ते चिरंतन असते. तर मी तुम्हा सगळ्यांना हे सर्व एकदा अनुभवण्याचा सल्ला जरूर देईन. खूप वेगळं वाटत स्वत:ला या "आपल्या so called जगा"पासून दूर केल्यावर... आणि मी या जगाला सो कॉल्ड का म्हणतेय हे तुम्हाला तिथे गेल्याशिवाय नक्कीच कळणार नाही. म्हटलं तर कठीण आहे, पण त्यानंतर मिळणारं समाधान ही परिपूर्ण आहे.... जरूर जा आणि स्वत:ला लोभ तसेच तिरस्कार या विकारांपासून दूर करण्याची साधना स्वत: अनुभवा...

विपश्यना कोर्स साठी वेबसाईट : http://www.dhamma.org/

कसाबचा so called वाढदिवस!!!

2011-07-14T17:13:00.000+05:30

काल घडलेल्या सर्व घटनांमध्ये "कहर" कोणता असेल तर तो म्हणजे, "कसाबचा वाढदिवस"!!! आणि या वरूनच कळतं, आपण किती "सजग" आहोत. सगळ्यांना सांगत सुटतो कि अफवांवर विश्वास ठेवू नका आणि पसरवू नका. आणि शेवटी तेच करतो. हे असं कसाब-कसाब करून त्याचं महत्त्व आपणच वाढवायचं आणि म्हणायचं कि सरकार त्याला महत्त्व देतंय. एवढ्या साऱ्या लोकांनी त्याचा वाढदिवस "साजरा" केल्याने त्यालाही त्याचा वाढदिवस नक्की कधी असतो याची शंका येईल. ह्यालाच काय ती "irony" म्हणत असावेत. आणि त्याला प्रोत्साहन देणारे हे 'सोशल नेटवर्किंग'! खरच मी स्वत:ला आज सुदैवी समजते कि काल काही अन्य कारणांमुळे मी त्या वेळेला ऑनलाइन आले नाही. नाहीतर माझ्याही हातून (via status & tweet) एक अफवा पसरवली गेली असती. आणि त्यामुळे अजून कित्येक जणांनी त्यावर विश्वास ठेवून त्याला पसरवलं असतं. सजगता माणसाने नक्की कुठे दाखवावी यावर आता विचार करायची गरज आहे.

ता. क. : आता वीकिपीडीया वर किती विश्वास ठेवायचा यावर मी विचार करतेय. वृत्तपत्रानुसार एका चेन्नई स्थित बँक अधिकाऱ्याने ते प्रताप केले होते. त्याची जबाबदारी आता कोणावर ढकलणार???

ना राहिले आज...

2011-06-22T11:24:00.002+05:30

ना राहिली पवित्र आज ती गंगा,
अन ना राहिला सुंदर तो ताज,
परंतु आहे पवित्र आजही प्रेम तिचे,
अन आहे सुंदर तिच्या शृंगारातील साज...

ना सुगंधी आहे आज हा श्वास,
अन ना राहिले आज जग ते धुंद,
परंतु आहे सुगंधी आजही हि ओलेती माती,
अन करतो मुग्ध आजही ह्या मोगऱ्याचा गंध....

- मनाली

( ता. क. : नवीन पोस्ट्सबद्दल अपडेटेड राहण्यासाठी फेसबुक वरील या ब्लॉगचे पेज जरूर "Like" करा.... :) )

माझ्यासारखाच....!

2011-05-06T06:13:00.000+05:30

तूही असशील का माझ्यासारखाच,

"आपल्या" अशा कोणाच्यातरी आठवणींत रमणारा....

त्या आठवणींतल्या दोन क्षणांत,

भविष्य सांधणारा....

तूही असशील का माझ्यासारखाच,

त्या डोळ्यांत "आपल्या"अशा कोणाचं तरी प्रतिबिंब पाहणारा....

आणि निव्वळ त्या प्रतिबिंबापायी,

डोळ्यांत पुन्हा पुन्हा हरवणारा...

तूही असशील का माझ्यासारखाच,

"आपल्या"अशा कोणालातरी शोधणारा...

आणि शोधता शोधता स्वत:च,

स्वत:चं भान हरपून घेणारा....

तूही असशील का माझ्यासारखाच,

"आपल्या"अशा कोणाचीतरी वाट बघणारा....

आणि वाट बघातानांच स्वत:च्या,

भावनांची शाश्वता जपणारा....

तूही असशील का माझ्यासारखाच,

शब्दांना वाट करून देण्याचा प्रयत्न करणारा....

आणि त्या प्रयत्नांतच कुठेतरी,

मी तुझ्यासारखी आहे हि जाणीव करून देणारा.....

चंद्र-गूज...!

2011-04-01T21:10:00.000+05:30

या अंधाऱ्या राती,
तिच्या आठवणीने व्याकुळ तो,
टक लावून बघतोय चंद्राकडे,
डोळ्यांतूनच व्यक्त सर्वकाही....
तीही स्वप्नाळू डोळ्यांनी,
निरखतेय त्या चंद्राला,
तिच्या डोळ्यातही तेच,
जे त्याच्या डोळ्यांत....
नक्कीच त्यांचं बोलणं चालुये,
उगाच नाही त्याला,
स्वप्नात ती दिसतेय,
अन् तिला तो.....

मिजास

2011-03-27T13:40:00.000+05:30

खुपदा असं होतं की आपण आपल्याच धुंदीत जगत असतो.... स्वत:च्या जगाचे राजे असतो आणि अचानक असा दिवस येतो की काही लोक आपल्या आयुष्यात येतात. आपले मित्र बनतात. आपल्या आयुष्यातील खूप जिव्हाळ्याचा भाग बनून जातात. ज्यांना तोडणं आपल्याला कधीच शक्य होणार नाही असे.

पण ही मंडळी सतत काही ना काही कारण काढून आपल्यावर हसतात, आपल्याला कमी दाखवायचा प्रयत्न करतात, अर्थात सर्व मैत्रीच्या नात्याने, एक प्रकारची मजा म्हणून.... जी साधारणत: मित्र-मैत्रिणींमध्ये होताच असते. पण का माहित नाही ती आपल्याला टोचू लागते. उगाच राग देऊन जाते. मग ती आपल्याला म्हणतात की, “ एवढं काय त्यात, मजा-मस्तीत चालत सगळं.....”. आपल्यालाही त्यांचा म्हणणं पटून जातं. खरंच काय चुकीच बोलत असतात ते, आपण एवढा अधिकार त्यांना दिलेला असतो. सगळेच जण आपल्या मित्र-मैत्रिणींना एवढं हक्क देतात, मग आपल्यालाच का लागते ही गोष्ट??? का उगाच अपमानित झाल्यासारखा वाटतं...??? वाटतं की हे कोण आले आपल्याला असं बोलणारे??? त्यांची लायकी तरी आहे का???

मग प्रकरण जेंव्हा “लायकी” या शब्दावर येऊन पोहोचतं तेंव्हा वाटतं खरंच या गोष्टीचा आता गांभीर्याने विचार करायची गरज आहे. नंतर स्वत:ला खूप सारे प्रश्न विचारल्यावर खुपच दाक्कादायक उत्तरं सापडतात.... त्यातला सर्वात महत्त्वाचं उत्तरं असतं, मिजास, गर्व, अहंकार...

स्वत:ला राजा मानताना नकळत आपण इतर सर्वांना प्रजा किंवा आपले सरदार मानायला लागतो, असं वाटायला लागतं की बाकीचे सर्व कोण आहे, आपल्यासारखं या जगात कुणीच नाहीये. आणि आपण कुठेतरी स्वत:ला एका वरच्या स्थानावर नेऊन ठेवतो. हे लक्षात घेताच नाही की जेव्हा आपण त्या वरच्या स्थानावरून पडू तेव्हा आपल्याला खाली झेलायला उभे हेच लोक आहेत. पण मन त्या अहंकारात एव्हढं बुडून गेलं असतं की हे आपल्या लक्षातच येत नाही. आणि आपण विना कारण राग करत बसतो. म्हणजे स्वत:बद्दल चांगल्या गोष्टी ऐकायची एवढी सवय लागली असते की एक अगदी लहानशी वाईट गोष्टही खपत नाही, मग भले ती मजेत का ना म्हटली असो. किती वाईट आहे हे!!!

पण अशी आपली चूक कळल्यावर वाटतं, बरं झालं या गोष्टीवर विचार केला.... नाहीतर हे कधी लक्षातच आलं नसतं. आणि मग जे काही समाधान लाभतं, त्याला तोड नाही.

म्हणतात ना आयुष्यात येणाऱ्या प्रत्येक गोष्टीला काही ना काही अर्थ असतो. ही मित्रमंडळी कदाचित् आपल्याला जमिनीवर ठेवण्यासाठीच आपल्या आयुष्यात असतात... त्यांच्या त्या असण्याला एक मनापासून दाद.......

“Everybody is Self-centered, it’s just the Radius that Differs…..”

आज भासे विरळाच...

2011-02-03T18:43:00.000+05:30

का एका क्षणी वाटे अनोळखी हे विश्व सारे,
जाती लपुनी सर्व खुणा, भावना का रे?

काल होता एक रस्ता, आज आहे निराळाच,
काल होता सोबत माझ्या, आज भासे विरळाच...

का बदलूनी गेले सर्वकाही या दोन घडीत,
नव्हते एव्हढेही मजपाशी, जे न सामावे या मिठीत...

काल होता एक सोबती, आज भासे विरळाच,
काल होता सोबत माझ्या, आज भासे विरळाच...

का राहिले अपूर्ण माझे, स्वप्न जे स्वप्नात रंगवलेले,
भंगुनी गेले हृदय माझे, स्वप्नात जे दंगलेले....

काल होता एक ध्यास, आज आहे निराळाच,
काल होतं सोबत माझ्या, आज भासे विरळाच...

का गेलास दूर तू,वाट माझी सोडून,
होते विसंबलेले तुझ्यावरी, दिलास तू हात माझा सोडून....

काल होतास एक तू, आज आहेस निराळाच,
काल होतास सोबत माझ्या, आज भासे विरळाच...

आत्मसंशोधन!

2011-01-04T13:12:00.002+05:30

काही काही वेळेला आपल्याला खरंच कळत नाही की काही गोष्टींबद्दल आपला काय 'stand' असायला हवा आणि काय आहे. It's so confusing!!! I mean, मी अमुक अमुक व्यक्तीला मदत करतेय ती नक्की का करतेय, कोणत्या नात्याने करतेय आणि कोणत्या हेतूने करतेय, हे शोधणं गरजेचं नाहीये का???
मदत करण्याबाबत शंका नाही, ती तर करायलाच हवी. परंतु आपला "stand" शोधणं आत्मसंशोधानाच्या दृष्टीने गरजेचं नाहीये का???
'आत्मसंशोधन' शब्द खरंच जड आहे पण त्यापेक्षाही वजनदार आहे. जेवढं वजनदार तेवढंच कठीण आणि खोल.... ते करणं फार गरजेचं आहे. जर तुम्ही एखादी कृती करून विसरून गेलात तर ती कृती 'घडवून' आणण्यामागचा उद्देश काय???म्हणतात ना, प्रत्येक गोष्ट करण्याआधी विचार करावा. गेलेली वेळ आणि गेलेला शब्द परत येत नाही. पण सध्याच्या काळात वेळ तरी कुठेय, म्हणजे सकाळी सुरु झालेला दिवस रात्री डोळे मिटेपर्यंत कसा निघून जातो कळतच नाही, भले निव्वळ टाइमपास केलेला असो... आणि तसंही सध्याच्या काळात बसून विचार करण्यापेक्षा टाइमपास करणं जास्त रास्त वाटतं. सगळ्यांचं म्हणणं एकच ," कोण एवढी झंझट करणार, आधीच डोक्याला ताप काही कमी आहेत..."
पण खरं सांगायचं तर तोच ताप कमी करण्यासाठी थोडं आत्मसंशोधन करावं आणि ते वाटतं तेवढं कठीण नक्कीच नाहीये.... त्यासाठी फक्त स्वत:ला थोडा वेळ देणं गरजेचं आहे. जरा दहा मिनिटं बसून विचार केलं की, मला नक्की काय हवंय आणि ते मिळवण्यासाठी मी जे काही करतेय ते कितपत योग्य आहे.... उत्तरं आपसूकच सापडत जातात. अशा खूप साऱ्या गोष्टी असतात ज्या आपल्याला खरोखर अगदी actually हव्या असतात आणि आपण बिलकुल त्याच्या विरुद्ध वागत असतो, अगदी नकळत.... सोप्पं उदाहरण द्यायचं झालं तर 'अपेक्षां'चच घ्या ना....
आपण नेहमी म्हणतो,'सगळे माझ्याकडून जरा जास्तचं अपेक्षा ठेवतात' आणि त्यांच्या नावाने बोटं मोडतो पण हा विचार कधीच करत नाही, की दुसऱ्यांच्या अपेक्षांचा विचार करण्याआधी आपल्या स्वत:कडून ज्या अपेक्षा आहेत त्या पूर्ण करण्यासाठी आपण काय प्रयत्न करतोय ते.... हे शोधलं तर सगळं कोडं कसं अगदी सहज सुटून जाईल, नाही का???

रिलेशनशिप स्टेटस : सिंगल

2011-01-02T17:17:00.000+05:30

And that neither means Available nor ready to Mingle!!!!

रिलेशनशिप स्टेटस:सिंगल एक भुवया उंचावणारं स्टेटमेंट..... (भुवया उंचावण्याची कारणे अर्थात वेग-वेगळी असतात..... ;))

आणि त्यामागून येणारा म्हणजे ओघानेच येणारा प्रश्न "का???"

आणि त्याचं त्याच सहजतेने दिलेलं उत्तर.... "अजून 'तसा ' कोणी भेटला नाही".....

आता हे 'तसा' काय प्रकरण आहे, हा मुलांना पडलेला स्वाभाविक प्रश्न!

आणि त्याचं उत्तर शोधायचा केलेला हा लहानसा म्हणजे अगदी बारीकसा प्रयत्न...

तर एखाद्या मुलीच्या सिंगल असण्यामागे खूप काही कारणं असतात....म्हणजे बघा ना, प्रत्येक मुलीच्या मनात एक राजकुमार हा असतोच; मग भले ती मुलगी दासी होण्यालायक तरी असो वा नसो.... पण का माहित नाही हे काही मला पटत नाही....म्हणजे माणसाने expect तेव्हढंच करावं जेव्हढ त्याला बनणं शक्य आहे..... आता मला माहितेय की मी राजकुमारी वगैरे नाहीये... दिसण्याबद्दल म्हणतेय मी.... बाकी माझ्या विश्वाची मीच राजकुमारी आहे..... एक 'स्वच्छंदी' राजकुमारी.....आणि असाच एक स्वच्छंदी राजकुमार हवाय मला.... तो अगदी माझ्यासारखा असावा या गोष्टीबाबत मी अजिबात आग्रही नाहीये.... बस्स त्याने स्वच्छंदी असावं.... माझ्याकडे जे जे गुण नाहीयेत ते त्याच्याकडे असावेत.... म्हणजे एखाद्या पुर्णाकृतीचा एक भाग जर मी असेन तर त्याने दुसरा असावा.... आतापर्यंत मी जे काही आयुष्यात केलेलं नाहीये ते सर्व आजमावण्यात त्याने मला मदत करावी. आणि आता जर तुम्हाला मी स्वच्छंदी न राहता स्वार्थी वाटत असेन, तर तो गैरसमज आधी दूर करू देत. मी मगाशीच म्हटल्याप्रमाणे जेव्हढ आपण expect करतो, तेव्हढी द्यायची तयारी हवी. जे काही मी त्याच्याकडून मागेन ती किंवा त्याने माझ्यासाठी करावं अशी इच्छा बाळगेन ते सर्व मी माझ्यासाठी करू शकते का, हे आधी मी बघेन. उदाहरणच द्यायचं झालं तर, बहुतेक करून मुलींना वाटतं की त्याच्याकडे गाडी किंवा मोठं घर असावं.... पण त्या हे कधीच लक्षात घेत नाहीत की, की ही अपेक्षा करणं योग्य आहे का....आता यावर काही लोकांचं म्हणणं हेही असेल की, जर स्वत:साठी सर्व काही तुम्ही करू शकतं तर 'त्या'ची काय गरज.....
पण काय आहे ना, एखाद्या व्यक्तीला पूर्ण करण्यातली मजा काही औरच आहे. त्याच्या छोट्या छोट्या इच्छा पूर्ण करण्यात आपला लागलेला थोडासा हातभार, आणि ती ईच्छा पूर्ण झाल्यावर त्याच्या चेहऱ्यावरील समाधान.... या सर्व गोष्टींचा अनुभव मला घ्यायचाय....
आयुष्य हे क्षणांमध्ये सामावलेलं असतं.... अशाच क्षणाक्षणांनी आयुष्य पूर्ण होतं.... असेच काही क्षण आपल्या माणसाचं आयुष्य पूर्ण करण्यात वेचावे असं मला खूप मनापासून वाटतं.... आणि म्हणूनच 'त्या'ला शोधतेय मी.... जो मला compliment करेल..... आणि ज्याच्या सोबतीने मी पूर्ण होईन.....

परिपूर्ण केलेस मला तू......

2010-12-23T17:09:00.005+05:30

होते लाजरी कळी मी,

बावरे फूल केलेस मला तू.....

होते बावळी श्रोता मी,

दर्दी रसिक केलेस मला तू.....

होते बुजरा गंध मी,

दरवळता सुवास केलेस मला तू....

होते सर्वकाही थोडे थोडे मी,

तुझ्या थोड्या-थोड्याने परिपूर्ण केलेस मला तू......

तुजवीण आहे प्रवास हा शांत, तुजवीण ना उरली जगाची या भ्रांत.....

परतुनि ये आता माझ्या राजकुमारा, अश्रुत बुडूनी ढासळतोय एक शोकांत....

तुजवीण वाटे विश्व हे अधुरे, तुजवीण भासे स्वप्न हे अपूरे,

कुठे लपलासी रे राजकुमारा, तुझ्या चाहुलीने होईल जगणे साजरे....

तुझी आठवण.........

2010-10-01T21:12:00.003+05:30

नाही येत मला आजकाल रोज-रोज तुझी आठवण,
तू बनून गेलायस माझ्या हृदयातील एक साठवण.....

पूर्वी दर मिनिटाला यायची तुझी आठवण उगाच,
आणि उडवून जायची बोजवारा कामाचा सगळाच....

आज विचार केल्यावर वाटतं किती वेडे झालेले मी,
जणू काही कृष्णाच्या प्रेमात आकंठ बुडालेली मीरा मी....

तू दूर गेल्यावरही एवढी शांत राहेन मी वाटले नव्हते कधीच,
खरे सांगायचे तर तू एवढा दूर जाशील वाटले नव्हते कधीच....

तू दूर गेल्यावरही आज रिकामे वाटत नाहीये मला,
तुझ्यासोबत जुळलेल्या सुखद आठवणींनी जणू भरून टाकलंय मला....

या आठवणींचा गंध असाच दरवळत हवाय मला आयुष्यभर,
आणि त्यासाठीच आणखी थोड्या आठवणींचे अत्तर हवेय मला ओंजळभर....

आठवण नाही येत म्हणता-म्हणता चटकन एक ठिणगी पेटते,
आणि तुझ्या आठवणींचा वणवा माझ्या मनाच्या वनभर पसरवते....

त्याक्षणी वाटते आज तू हवा होतास इथे माझ्याजवळ माझ्यासोबत,
आयुष्य माझे पूर्ण झाले असते कदाचित राहून तुझ्यासोबत....

माझ्या आतल्या तुला मग मी शोधात राहते वणवण,
तरी सांगते सगळ्यांना,
"नाही येत आजकाल मला रोज-रोज तुझी आठवण........."

"स्वच्छंदी"ची गोष्ट.....

2010-09-08T12:00:00.003+05:30

संपूर्ण नाव : स्वच्छंदी

(आडनावाने एखाद्या व्यक्तीकडे पाहायचे संदर्भ बदलतात, त्यामुळे आडनावाचा उल्लेख टाळते आहे.....)
हे माझं नाव मला खूप प्रिय आहे. असं नाव या जगात क्वचितच कोणाचं असेल आणि या नावाचा अर्थही मला प्रचंड आवडतो.....

"स्वत:च्या छंदाने, स्वत:च्या आवडी-निवडीनुसार वागणारी ती स्वच्छंदी"
स्वत:चे "स्व"त्त्व (मी पण नव्हे) जपायला मला खूप आवडतं. मी सगळ्यांपेक्षा वेगळी आहे आणि खूप special आहे..... तसं पाहिलं तर प्रत्येक व्यक्ती ही दुसऱ्यापेक्षा वेगळीच असते. कदाचित प्रत्येकाला आपले ओळख जपता येत नसावी. यासाठी खूप कारणं असतात आणि खूप कारणं देताही येतात.... पण अंतत: स्वत:शी प्रामाणिक राहणं महत्त्वाचं.....! मला खुपदा (नेहमी नाही) माहित असतं कि मी एखादी गोष्ट का करतेय..... त्यातून मला काय मिळणार आहे आणि समोरच्याला काय मिळणार आहे..... अशा काही गोष्टी नक्कीच असतात, ज्या त्या क्षणी का घडतात किंवा त्या क्षणी आपण त्या का करतो, याची आपल्याला काहीच कल्पना नसते.... त्या नकळत घडून जातात.....!!!
अशावेळी मी स्वत:ला फक्त एवढंच सांगते.....

" Everything has its own significance in life and everything happens for a reason...."
हे significance आणि reasons शोधायला मला खूप आवडतात. एखादा खजिना शोधाल्यासारखं वाटतं आणि जसजसे आपण शोधाच्या अखेरीला पोहोचतो, तसतसा आपल्याला, आपल्या नकळत work out होत असलेला plan लक्षात येतो. प्रत्येक योगायोगाचा हेतू स्पष्ट होतो आणि आपण त्या क्षणी तसे का वागलो, याचं कारण कळून चुकतं......
आणि "मृत्युंजय" मधल्या "कर्णा"च्या एका वचनाच महत्त्व पटतं....
"योगायोगच मनुष्याचं आयुष्य घडवत असतात. तो निव्वळ त्याचं श्रेय घेतो........!"

चेहरा....

2010-08-18T11:21:00.013+05:30

आज आरशात बघताना काहीतरी वेगळेपणा जाणवला या चेहऱ्यात

कुठेतरी त्या डोळ्यांत अभिमान दिसला स्वत:चाच

संध्याकाळी फोन आला होता मावशीचा

म्हणत होती आठवण आली तिला माझी

जाहिरातीतल्या त्या नटीला पाहून

तिचं हसणं, तिचे डोळे....

तू सुद्धा मला हेच म्हणाला होतास ना?

तू ना अगदी "ति"च्यासारखी दिसतेस

आणि मग तिच्यासारखी hair style कर

म्हणून तगादा लावलास मागे माझ्या

तिचा चित्रपट पाहताना निव्वळ आठवण आली

म्हणून परत पाहायला गेलास तिच्यातल्या मला

फक्त एक गाणं बघून कशी रे तूला

तिच्यात मी दिसले प्रश्न सलतोय मनात माझ्या

खरंच थकले रे तेव्हा तूला नाही-नाही म्हणून

पण खरं सांगायचा तर मन आलं होतं आनंदाने भरून

वाटायचं तू पुन्हा-पुन्हा तिला पहावस

आणि पुन्हा-पुन्हा माझी आठवण काढावीस

निदान तिच्या रुपात का होईना

तू मला तुझी म्हणून पाहावीस

तेव्हापासून स्वत:च्या या चेहऱ्याने

एक प्रकारचं वेड लावलंय मला

तुझ्या मनात या चेहऱ्याने का होईना

घर केल्याचं समाधान लाभलंय मला

पण यावर आता काळ सरलाय बराच

आपल्या नात्यातही आता फरक पडलाय बराच

आणि आता तर तूही म्हणायला लागलेलास,

"लूक चेंज कर यार , तिला बघून ना तुझी आठवण येते........."

Edward Cullen

2010-07-25T21:29:00.000+05:30

"If i could dream at all, it would be about you, and i'm not ashamed of it." - Edward Cullen

खरंच हे नाव ऐकल्यावर मनात जी काही भावना येते ती जगातील कोणतीही शक्ती आणू शकणार नाही, हे मी खात्रीने सांगू शकते.... त्याच्याभोवती तयार झालेलं वलय हीच जणू त्याची शक्ती आहे... त्याची प्रत्येक कृती आपल्याला काही ना काही शिकवून जाते आणि नकळत आपल्याला त्याच्या प्रेमात पाडते..... स्वत: एक vampire असूनही त्याचं एका मुलीच्या प्रेमात पडणं, हे जेवढं रोमांचकारी आहे, त्याच्यापेक्षा त्या मुलीसाठी आपल्या प्राथमिक इच्छेवर ( तिचं रक्त चाखण्याच्या ) त्याने मिळवलेला विजय जास्त भावतो.... तो परिपूर्ण आहे, त्याच्याकडे ते सर्व काही आहे ज्याची एखादी मुलगी एका मुलाकडून अपेक्षा ठेवेल....

सर्वात महत्त्वाची गोष्ट, तो खूप handsome आहे.... तो एखाद्या देवतेच्या पुतळ्या सारखा आहे.... त्याचं स्वत:वर असलेलं नियंत्रण, त्याची प्रेम करण्याची कला वेड लावणारी आहे..... त्याने त्याच्या bella साठी केलेली प्रत्येक गोष्ट, त्याचं तिच्यावर असलेल प्रेम प्रतीत करते. तो तिच्या रक्षणासाठी सारखा झटत असतो, कारण त्याच्या मते ती आहे म्हणून तो जगतोय....

"I cannot live without my life, I cannot live without my soul"

त्याचा आत्मा तिच्यात दडलाय, म्हणूनच त्याला ज्या क्षणी असं कळत ( चुकून ), की ती या जगात नाही, तो तडक स्वत:ला संपवण्याच्या मार्गांचा विचार करायला लागतो.... जणू तिच्याशिवाय जगणं हे काय असतं हे त्याला माहीतच नाही....

का कळेना....

2010-07-18T17:09:00.006+05:30

कधी कधी खरंच कळत नाही, काय होतंय ते.... पुढेही जाता येत नाही आणि आयुष्य थांबूही शकत नाही..... मग सुरु होतो या दोघांमधला एक खेळ....

विचार करून थकलो तरी थांबत नाहीत, असे विचार यायला सुरुवात होते.... कुठेतरी आपण दिशाहीनतेच्या दिशेने पाऊल टाकतोय असे वाटायला लागते आणि मग स्वत:ला आवरायची धडपड सुरु होते..... काही करून या मायाजालातून बाहेर पडायचे असा पक्का निश्चय केलेला असला तरी समोर मार्ग काहीच दिसत नाही.....

मग मार्ग शोधायची धडपड सुरु होते.....या धडपडीत स्वत:चेही भान राहत नाही..... कुठे लागले का, हे बघायचीही फुरसत राहत नाही..... जखमा राहून जातात तश्याच....

एका अत्युच्च क्षणी थांबावेसे वाटते, जरा वळून मागे बघावेसे वाटते.... थोडाफार लेखाजोगा मांडायची इच्छा होते.......

पण शेवटी येते ती निराशा, कारण आपण पाहतो स्वत:ला निव्वळ आणि निव्वळ काही थेंब ओंजळीत सामावून घेण्याच्या धडपडीत......

आणि मनात येते, " का कळेना....."

मला तुझा वेळ हवाय....

2010-07-08T17:23:00.003+05:30

आजपर्यंत मी कधीच तुझी मदत मागितली नाही,

तू मात्र करत राहिलास तुझे आशीर्वाद देत राहिलास...

सुदैव काय असते हे मला पाहून लोकांना कळले,

त्यांच्या नकळत ते प्रत्येक क्षणी माझ्यावर जळले...

मला नेहमी वाटत की मला तुझी गरज नाही,

परन्तु तुझ्याशिवाय जग चालते असा माझा गैरसमजही नाही...

मी फक्त कुठेतरी माझ्या पायांवर उभा रहायचा प्रयत्न करत असते,

तू नेहमी हात पकडतोस म्हणूनच पडण्यापासून वाचत असते...

मी नेहमी ठरवते की तू दिलेल्या या कर्जाचे ऋण मी फेडणार,

तू माझ्यासाठी केलेली प्रत्येक गोष्ट तुझ्या मदतीशिवाय मी पार पाडणार...

पण अजुन काही ते मला जमले नाही,

मी अशी कशी वागू शकते हेच मला कळले नाही...

पण आज कुठेतरी अपराधीपणाची भावना मनात रुजू लागलिये,

तिच्या नकळत ती माझं मन पोखरु लागलिये...

जमेल का मला कधी तुझे हे ऋण फेडणे ?

की मरतानाही राहिल द्यायचे तुझे हे देणे ?

तुला हवे तसे मी वागत नाही म्हणून तू माझ्यावर रागावाशील का?

माझ्या या आयुष्याच्या वाटेवर माझी साथ सोडून जाशील का?

आज खरी मला तुझ्या मदतीची गरज आहे,

आणि ही एक गोष्ट मी तुझ्याकडे मागणार आहे...

अजुन काही दिवस तुझे आशीर्वाद तू मला दे,

नंतर त्या मोबदल्यात तुला हवे ते घे....

मी तुला नाही म्हणणार नाही,

एवढे कृतघ्न बनणे मला आयुष्यात जमणार जमणार...

मी आजपासून कृतज्ञ बनण्याचा प्रयत्न करणार आहे,

त्यानंतर तुझे पांग फेडण्याचा प्रामाणिक प्रयत्न करणार आहे....

फक्त कही दिवस मला तुझी साथ हवीये...

फक्त कही दिवस मला तुझा वेळ हवाय...

नक्की का आलेय मी इथे....???

2010-06-30T23:45:00.005+05:30

आपण जगत असतो असं समजून कि प्रवाहासोबत गेलं पाहिजे .... प्रवाहातून बाहेर पडण्याचा प्रयत्न केला तरी नाही पडू शकत आपण बाहेर.... काहीतरी असतं जे आपल्याला बांधून ठेवत असतं.... खुपदा विचार करतो आपण कि हे नक्की काय आहे.... का कचरतो आपण या महाजालातून बाहेर यायला... का नाही होऊ शकत आपण स्वच्छंदी.... स्वच्छंदी आणि स्वैराचारी यातला फरक माहित असूनही .......मग अचानक कधीतरी एक message येतो....

"Be What You Are....Because Life Is To Express Yourself and Not To Impress Others....."

खाडकन डोळे उघडतात आणि उत्तर सापडतं.....वाटायला लागतं खूप काही अव्यक्तच राहिलंय, कदाचित या काळजीने कि समोरच्याला काय वाटेल....

म्हणून ठरवला निदान इथेतरी स्वच्छंदी जगायचं....स्वत:ला वाटेल तसं....